سبيل عباس مقدسي و آقاي امامي افشار

دوست دارم عباس مقدسي با قلم خودش اين خاطره رو تعريف مي‌كرد ولي علي‌الحساب شما اين رو داشته باشيد:
انتهاي رديف سمت راست كلاس سوم الف عباس مقدسي و اكبر و ممد(يك مدتي) و علي موسوي(اگه اشتباه نكنم) مي‌نشستند. يكبار كه كلاس ادبيات داشتيم. عباس از خونه نون و كتلت اورده بود. گرسنگي فشار آورده بود و كاريش نمي‌شد كرد. وظيفه عباس اين بود كه كتلتها رو لقمه بگيره و به نوبت به همون سه چهار نفر آخر كلاس برسونه. بعد از لقمه اول ودوم، بوي پياز و گوشت و سيب زميني كلاس رو پر كرده بود. به نحوي كه ما كه رديف جلو مي‌شستيم به خوبي اين بو رو حس مي‌كرديم. انگار كه به جاي كلاس وارد آشپزخونه شده باشي. يك چند دقيقه‌اي در التهاب اينكه آقاي امامي افشار نفهمه گذشت. بعدش يكدفعه اقاي امامي افشار اومد كنار ميز عباس مقدسي وايساد و زل زد توي چشمهاش. همه مطمئن بودند كه الان با پس گردني عباس رو ميندازه بيرون. جالب اينكه اين زل زدنه يك چند ثانيه‌اي طول كشيد و آقاي امامي افشار بدون كلام فقط به عباس نگاه مي‌كرد. آدم اين احساس بهش دست ميداد كه انگار براي اينكه عباس رو شرمنده بكنه اين نگاه رو طولاني كرده.( تصور کنید که عباس هنوز لقمه ای که در حال خوردنش بوذ تو لپش بود) اولين جمله‌اي كه آقاي امامي افشار برگشت گفت اين بود: تووووووووو خجالت نمیکشی سیبیلات رو تراشیدییییییییییییی؟؟؟؟؟
و همه ترکیدن

خدا رو شكر عباس خودش اومد و خاطره رو تصحيح كرد اين متن زير بر اساس روايت عباس ذكر شده!
سركلاس ادبيات سوم الف من كتلت آورده بودم حميد هم بربري
ممد دلالت (خدا بيامرز) و علي موسوي هم ميز جلوي ما بودند
من مسئول لقمه گيري بودم حتي به ميز مهدي دبيري و امير آريازند هم فكر ميكنم لقمه ها ميرسيد و خلاصه بو برنگي راه افتاده بود ماهم تو چله زمستون پنجره رو باز كرديم كه بوش در نياد آقاي امامي افشار همينطور كه تا ته كلاس ميومد و بيني اش به ديوار ميخورد و ميفهميد آخرشه و بر ميگشت، پرسيد اين بوي چيه؟ من كه يك لقمه گنده رو تازه بار كرده بودم با لپهاي پر گفتم :سرايدار چون ساعت 11 غذا ها رو گرم ميكنه ناهارشو الان(10:30) ميخوره بوش مياد تو كلاس ما آقاي امامي افشار هم دستور دادند پنجره ها رو ببنديد. پنجره ها رو كه بستيم وضع بدتر شد ما هم لقمه آخر رو زديم كه گندش در نياد كه بازهم آقاي امامي افشار اومد بالاسرمون و چند ثانيه زل زد تو چشماي من .
من كه دهنم پر بود قرمز شدم ومنتظر بودم با اون پس گردنيهاي معروف اخراج بشم كه آقاي امامي افشار يكدفعه گفت: پســــــر چرا ريشتو زدي و ناگهان كلاس منفجر شد و من هر جوري بود خودمو كنترل كردم تا كتلتها رو روي آقاي امامي افشار نريزم