گنجشک لا لا

یک کلاس و معلمی داشتیم در دوران راهنمایی که فکر کنم هیچوقت از یادمون نره. دارم در مورد کلاس انشای آقای نقی‌زاده حرف می‌زنم. من خودم به شخصه کلاس انشایی بهتر از این نداشتم. یادش بخیر چه کارهای با حالی آقای نقی‌زاده انجام می‌داد. یادمه فیلم کمال‌الملک رو می‌گذاشت و می‌گفت جملات ادبی و استعاراتش رو در بیارید و یا اینکه وادارمون کرده بود که یک نوار کاست خالی برداریم و هر هفته روی نوار صدای خودمدن رو ضبط کنیم. یادم نمیاد که چی باید توی نوار می‌گفتیم ولی یادمه که آقای نقی‌زاده می‌گفت: این صداست که می‌ماند اگه شما صداتون رو ضبط کنید بعدا که بزرگتر شدید میتونید سیر تغییر صداتون رو داشته باشید. اونموقع من خودم به شخصه به اهمیت موضوع واقف نبودم این شد که الان نواری هم از اونموقع ندارم. اما هر کی که نوار خودش رو داره اونرو مدیون آقای نقی‌زاده است. یک کار دیگه‌ای که سر کلاس انجام می‌داد به انشاهای خیلی خوب یک کارتهای باریکی که روش نقاشی شده بود (فکر کنم تذهیب بود) با امضای خودش به عنوان جایزه می‌داد. آخر ترم هم به ازای اون کارتهای قشنگ نمره اضافه می‌کرد. گنجشک لا لا باید برای همه آشنا باشه چونکه این آقای نقی‌زاده بود که به عنوان تکلیف درس انشا ما رو وادار می‌کرد که ساعت ۹ شب رادیو رو روشن کنیم و قصه شبی که برای بچه‌ها پخش می‌شد رو گوش کنیم. به یاد اونروزهای خوب آهنگ اون برنامه رو اینجا می‌گذارم.
gonjeshk lala